“Bir Yok Oluş Simgecisi” diyor Zafer Baykal kendine. Ardından sorular geliyor: İnsan kendinde neyi yitirir, neyi arar? Kendi içinde bunca değişirken hangi benliğine “ben” der?
Baykal’ın şiirlerinde yok oluşun içinde yeniden var olma isteği de yaşıyor. Benlik parçalanıyor, kendini arıyor, kendiyle çekişiyor. Sevgiye duyulan ihtiyaç, ilahi olana sesleniş ve dünyaya ait olma çabası birbirine karışıyor. Bazen bir tren, bazen bir kent, bazen de tuvalde beliren bir yüz, içeride yaşananlara biçim veriyor. Sözcükler de bu arayışa katılıyor; alışılmış anlamlarından çıkıp şairin kendine özgü söyleyişine dönüşüyor.
Zafer Baykal, çelişkilerini saklamadan, sorularını susturmadan yazıyor. Onun şiiriyle tanışmak, kendini anlamaya çalışan bir insanın en içten, en huzursuz, yer yer de gülümseten hâllerine yakın olmak demek. O tanışıklığın bir yerinde insanın kendi soruları da söze karışıyor.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.