Ata, sevmenin ne kadar kolay olduğunu bilir.
Ama paylaşmanın herkes için aynı kolaylıkta olmadığını o gün öğrenir.
Bir oyunda, bir topta, bir miskette başlar her şey. Kimi elindekini bırakmak istemez. Kimi kaybetmekten korkar. Kimi de paylaşırsa eksileceğini sanır. Ata ise başka bir yerden bakar. O, sevgiyi elinde tutarak değil, alan açarak yaşar.
Bu hikâye paylaşmayı öğretmez.
Paylaşamamanın ardındaki duyguyu görür.
Sevgi burada bir karşılık beklemez. Zorlamaz. Şart koşmaz. Başkasının davranışına göre küçülüp büyümez. Ata, arkadaşlarını değiştirmeye çalışmaz. Onları anlamayı seçer. Ve tam orada, sevginin gerçek gücü ortaya çıkar.
Paylaşmak, bir şeyi vermek değildir.
İçindekini çoğaltmaktır.
Sevgi ve Paylaşmak, çocuğa doğruyu söylemez. Doğruyu hissettirir. Anlayışın, sabrın ve içtenliğin bir araya geldiğinde nasıl güçlü bir bağ kurduğunu sessizce gösterir.
Bu kitap, sevginin yüksek sesle değil, yumuşak bir kararlılıkla büyüdüğünü anlatır.
Ve çocuğun kalbinde uzun süre kalan bir iz bırakır.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.